مقصر...

تقصیر خودم بود که اینگونه شد...

گفت آن یار کزو گشت سر دار بلند...جرمش این بود که اسرار هویدا می کرد

سر خم می سلامت شکند اگر سبویی...

هرچند که از هفت شهر عشق با هفت پیکر عبور کردم اما می دانم که
دست از طلب ندارم تا کام بر آید...یا تن رسد به جانان یا جان زتن برآید

و حرف آخر
بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر...کز آتش درونم دود از کفن برآید

مرغ باغ ملکوتم نی ام از عالم خاک...