مرغ باغ ملکوتم نی ام از عالم خاک

تقصیر خودم بود که اینگونه شد... گفت آن یار کزو گشت سر دار بلند...جرمش این بود که اسرار هویدا می کرد سر خم می سلامت شکند اگر سبویی... هرچند که از هفت شهر عشق با هفت پیکر عبور کردم اما می دانم که دست از طلب ندارم تا کام بر آید...یا تن رسد به جانان یا جان زتن برآید و حرف آخربگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر...کز آتش درونم دود از کفن برآید ...

سلام به حیات... سلام به زندگی ...سلام به تو یعنی قاف... خورشید تو بود که مرا از قعر فطرت بیرون آورد...ای والشمس والضحی ها نور مهتاب تو از من مرا پاک کرد...والقمر اذا تلها و الیل اذا یغشی ها...آری که اگر شب تار نبود هرگز جوانه عشق از دل سنگم بیرون نمی زد سپیده صبح تو مرا از شب تنهایی بیدار کرد...ای والنهار اذا تجلی جای جای جهان را به دل گشته ام...لیکن به غیر تو هیچ منزلی نبود......